Szpic fiński zachowanie

Szpic fiński (fin. Suomenpystykorva) to jedna z ras psów zaliczana do szpiców myśliwskich. Podlega próbom pracy w państwach skandynawskich[1].

Jest to mały, energiczny pies, o bardzo żywym usposobieniu i charakterystycznym, intensywnie rudym umaszczeniu. Pochodzi z Finlandii i jest na terenie osobistej ojczyzny zwierzakiem użytkowym, z którym poluje się na niezbyt duże zwierzęta. Pierwotnym przeznaczeniem szpica fińskiego było polowanie na głuszce. Oprócz Finlandią rasa traktowana jest jednakże głównie jako pies wystawowy i do towarzystwa.

Jedyną w swoim stylu cechą fińskiego szpica jest hałaśliwość; może on szczekać aż 160 razy na minutę.

Pies niedużego wzrostu – 39-50 cm w kłębie, o sylwetce zbliżonej do formatu kwadratowego. Głowa średniej wielkości, o lekko wysklepionej mózgoczaszce, z wyraźnie zaznaczonym stopem. Kufa wąska, zwężająca się w kierunku nosa. Czubek nosa całkiem czarny. Wargi cienkie, ściśle przylegające. Oczy nieduże, o żywym wyrazie, lekko skośnie osadzone, pożądane w ciemnym kolorze. Uszy stojące, ostro zakończone, ruchliwe.

Tułów niedługi, o prostym i silnym grzbiecie i głębokiej klatce piersiowej. Brzuch lekko podciągnięty. Kończyny mocne i intuicyjne, o stromym kątowaniu. Łapy zwarte o placach tworzących kształt okrągłej piąstki. Ogon zakręcony w pierścień nad grzbiet, noszony ściśle przylegający do biodra.

Sierść średniej długości, na głowie, uszach i po przedniej stronie nóg krótka. Na grzbiecie i wokół szyi sierść jest dłuższa, zwłaszcza u psów, u których produkuje efektowny kołnierz. Dłuższym włosem pokryty jest też ogon, , a dodatkowo tylne powierzchnie nóg. Niedaleko włosem okrywowym znajduje się podszerstek o jaśniejszym, omal białym kolorze.

Maść jednolita ruda, albo ruda z białymi znaczeniami. Intensywność koloru zmienia się na tułowiu. Na grzbiecie i na głowie kolor jest bardziej intensywny i ciemniejszy, a na brzuchu, łapach i ogonie występują jaśniejsze odcienie. Białe znakowania mogą wystąpić na palcach i na piersi. Dopuszcza się także występowanie niewielkiej ilości czarnych włosów.

Psy w tym typie występowały od dawna we wschodniej części Półwyspu Skandynawskiego. Jednak dokładne pochodzenie rasy jest na dzień dzisiejszy nieznane i istnieją na ten temat różnorakie teorie. Z reguły przyjmuje się, że szpic fiński to jedna z ras pierwotnych, pochodzących od wilka, która w określonych ustaleniach geograficznych ewoluowała do znanego na dzień dzisiejszy kształtu, dostosowując się do charakterystyki sosnowych lasów Skandynawii. Inna teoria mówi, że jest to rasa, która przywędrowała do Finlandii razem z plemionami ugrofińskimi, które skolonizowały półwysep. Niektórzy kynolodzy prezentują pogląd lansowany poprzez Ivana Svedrupa, uznającego za przodka szpica fińskiego półdzikiego zwierzaka, który zamieszkiwał w starożytności Indie i przybył aż stamtąd do Skandynawii w okresie wędrówki ludów.

Systematyzacja rasy rozpoczęła się w latach 90. XIX wieku, kiedy Hugo Richard Sandberg, fiński leśnik, opublikował 1-wszy opis rasy wraz z informacjami na zagadnienie polowania. W 1892 r. w Finlandii rozpoczęto rejestrowanie tych psów. Przestronne zasługi dla współczesnej hodowli miał Hugo Roos, który przez 30 lat zebrał kilkanaście typowych psów, dających początek niemalże Ci późniejszym szpicom fińskim. Poza Finlandią rasa najwcześniej pojawiła się w Anglii, gdzie psy te pozyskały stosunkowo bardzo dużą popularność i zachowują ją do współcześnie. Szpice fińskie znajduje się dzisiaj hodowane w bardzo wielu krajach – co ciekawe większość z nich pochodzi właśnie z angielskiej populacji.

Tags: , , , , ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.