Spaniel tybetański opieka

Spaniel tybetański – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji psów tybetańskich. Nie podlega próbom pracy.
Według wzorca FCI spaniel tybetański jest małym zwierzakiem o harmonijnej sylwetce, a jego długość tułowia nieznacznie przekracza wysokość w kłębie. Głowa jest niezbyt duża, o kufie osiągającej trzy,pięć cm długości. Akceptowany jest niewielki przodozgryz. Język i zęby nie powinny być widoczne przy zamkniętym pysku.
Spaniel tybetański jest rasą pochodzącą od małego psa z Wyżyny Tybetańskiej, który jest przodkiem także dla nieznacznych ras azjatyckich, takich jak: mops, lhasa apso, terier tybetański, chin japoński, czy shih tzu. Z zachowanych wizerunków psów widniejących na obiektach kulturalnych badacze historii ras orzekli, że psy te były cenione pomiędzy zamożnej części społeczeństwa, często stając się obiektem konwersji lub daru. Jednak Anna Maria Krämer podaje[2], że większość osobników tej rasy należała do mieszkańców wsi.

W domostwach , a oprócz tego klasztorach buddystów tybetańskich trzymano te psy ze względu na ich czujność, co miało przestronne znaczenie w rejonach niebezpiecznych i narażonych na częste grabieże. Hodowano te psy wraz z mastifami. Mogły one w ten metodę najskuteczniej reagować na zagrożenie, które zostało zasygnalizowane przez nie wysokie i czujniejsze spaniele. Spaniele tybetańskie były także hodowane jako tzw. “psy modlitewne”, przyuczane i wykorzystywane do obracania młynków modlitewnych.

Do Wielkiej Brytanii psy te trafiły niedaleko koniec XIX wieku, sprowadzane przez wojska brytyjskie z Indii. Istnieją przypuszczenia, że psy te mogły pojawić się w Europie już w wiekach XVII i XVIII, dzięki jezuitom powracającym z misji w Japonii i Chinach lub wraz z kupcami ze szlaku jedwabnego. Pierwszą oficjalną wzmianką o istnienia spaniela tybetańskiego w Europie jest informacja z 1848 dotycząca przedstawienia na wystawie w Birmingham psa tej rasy. W roku 1934 Kennel Club przedstawił 1szy wzorzec spaniela tybetańskiego. W okresie wojennym nastąpił silny regres w hodowli, również epidemia nosówki przyczyniła się do redukcji liczby osobników tej rasy. Po wojnie ponownie zajęto się rozwojem hodowli, a w roku 1957 założono w Wielkiej Brytanii klub hodowców spaniela tybetańskiego. Jako rasa spaniel ten został uznany poprzez FCI w roku 1961.

Tags: , , , , , ,

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.