Posts Tagged ‘rasy psów’

Psy

Thursday, April 11th, 2013

Buldog angielski – rasa psa zaliczana do grupy molosów, wyhodowana w XVIII wieku w Anglii, użytkowana jako pies do towarzystwa i odstraszający. Typ dogowaty.
Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

Na początku XVIII wieku w Anglii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna wyglądem do dawnego buldoga i spełniająca inne zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej skonwertowaniu, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując niedługą kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. płatek róży. Z nierzadko zaczęto również odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając jedynie jedną, za nosem.
Dość duży, masywny pies, o skróconej kufie, z małą fałdą nosową, i wysuniętej trufli nosowej oprócz linię fałdy. Z natury odważny, ciekawski, otwarty, choć wygląd prawdopodobnie wydawać się groźny, z natury buldogi są łagodne i przyjacielskie wobec ludzi i innych zwierząt.
Buldog nie jest zwierzakiem pracującym, jednak coraz w większości sytuacji zdarzają się osobniki wysoce odporne na okoliczności atmosferyczne , a oprócz tego wysiłek. Poprzez skróconą kufę i krępą budowę ciała, psy tej rasy dość często mają dylematy z oddychaniem przy wysokich temperaturach, nie zalecane jest spacerowanie z takim psem w czasie upalnego lata. W czasie zabawy to właściciel powinien ustalić limit igraszek, psy tej rasy z powodu szczerych preferencje i wielkiemu zaangażowaniu w zabawę, zwyczajnie się zapominają, i nie zważając na swoje zmęczenie kontynuują zabawę, która prawdopodobnie zakończyć się przykrym incydentem, dość z reguły w czasie zabawy zapominają o delikatności, i wyczuciu, dlatego ważnym jest żeby to właściciel psa wyznaczał granice zabawy.

Pies

Tuesday, April 9th, 2013

Buldog francuski – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. Typ dogowaty.
Pies o małej, krępej i muskularnej sylwetce. Ma rozległą, kwadratową głowę o dużych, stojących uszach. Ogon krótki.
Buldog francuski jest to pies łagodny i towarzyski. Nazwa buldog jest jedynie konsekwencją pochodzenia rasy od buldoga angielskiego, który na sam początek był rosłym i dobrze zbudowanym zwierzakiem, używanym do walk. Jest skłonny do alergii pokarmowych. Przywiązuje się silnie do właściciela, akceptuje łatwo inne zwierzęta w swoim sąsiedztwie.
Pochodzenie tej francuskiej rasy jest niemal w całości angielskie. Przodkami Bouledogue Français był zapewne buldog angielski oraz terier – pies w typie dziś nieistniejącego White English Terriera i mopsa. Psy angielskie wyszukały się na terytorium Francji wraz z liczną grupą tkaczy emigrujących na kontynent w poszukiwaniu pracy.

Psy

Tuesday, April 9th, 2013

Boston terrier – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji małych psów molosowatych. W zgodzie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych.
W XIX wieku w Stanach Zjednoczonych zostały popularne walki psów, które specjalnie do tych celów hodowano i selekcjonowano. Poszukując lepszych psów bojowych robotnicy z Bostonu krzyżowali angielskie buldogi bojowe z białymi terierami angielskimi, które dziś są rasą wymarłą. W przyszłości do hodowli bostonów dodano jeszcze domieszkę krwi buldogów francuskich.
Łatwo adaptuje się do zmieniających warunków otoczenia, towarzyski i tolerancyjny wobec dzieci (o ile nie znajduje się zbyt napastliwe.) Czujny, bez nadmiernej skłonności do szczekania , bardzo przywiązuje się do swych domowników , lecz jest zwierzakiem jednego posiadacza – jest jemu bezgranicznie oddany.
Współcześnie ta rasa jest popularniejsza w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, skąd importuje się osobniki, ażeby odświeżyć hodowle w Europie.

Shar pei pies

Tuesday, April 9th, 2013

Shar pei – rasa psa zaliczana do grupy molosów w typie mastifa, wyhodowana w 16 wieku w Chinach do polowania, zaganiania oraz do walk psów. Typ dogowaty. Nie podlega próbom pracy.
Pies ten pochodzi z południowych Chin, z terenów prowincji Guangdong. Został rozpropagowany i hodowany w celach wystawowych poprzez hodowców w Usa. Nazwa zwierzaka, pochodząca z chińskiego sha pí (??), oznacza dosłownie “piaszczysta skóra”.

Ta pradawna rasa hodowana była w Chinach do polowań na dziki, a także jako psy pasterskie, zaś w południowej części kraju jego kluczowym przeznaczeniem było stróżowanie świątyń; używano ich też do walk psów.

Już od pierwszych lat obecności Chińskiej Republiki Ludowej i tworzenia komunizmu w tym państwie, shar pei traktowany był jako dobro luksusowe, poprzez co zbyteczne. Nałożono wysokie podatki, którymi obciążone było posiadanie psów tej rasy. W końcu posiadanie zwierzaka zostało ogłoszone przez Mao jako przejaw burżuazyjnej dekadencji, a hodowla psów została praktycznie zabroniona. Wówczas to w chwili obecnej nastąpiło załamanie populacji shar peia. Liczba zwierząt drastycznie zmalała. Wtedy to, bojąc się o wymarcie rasy Matgo Law będący jednym z hodowców i miłośników psów tej rasy napisał do jednego z amerykańskich czasopism poświęconych kynologii. Apelował on o uratowanie shar peia, zamieszczając bogato ilustrowany artykuł poświęcony tym w tej chwili psom.

Amerykanie zareagowali na apel bardzo żywiołowo. Psy z Hongkongu zaczęły przybywać do Ameryki. Stały się one synonimem bogactwa i pozycji społecznej. Osiągały one horrendalne ceny, przez co stały się cennym łupem dla złodziei. Popularność shar peia wzrastała bardzo śpiesznie. Wkrótce w Europie powstały hodowle psów tej rasy, a w 1981 roku uznano jej wzorzec tymczasowy, który następnie został zastąpiony wzorcem ostatecznym.

Dalmatyńczyk opieka

Monday, April 8th, 2013

Dalmatyńczyk jedna z ras psów, ewchodząca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana wraz z rodezjanem do sekcji ras pokrewnych. W zgodzie z klasyfikacją amerykańską, trzeba do grupy psów użytkowych[2]. Typ wyżłowaty[trzy]. Nie podlega próbom pracy.
Dalmatyńczyki gubią bardzo dużo włosów, w czasie linienia (na wiosnę i jesienią) istnieje konieczność wyczesywania włosa raz na dzień przez ok. 10 min. Spotykane kłopoty zdrowotne u tej rasy to kamica moczanowa, głuchota, młodzieńcza nefropatia, cisawica, skręt żołądka. Średnia długość życia psów tej rasy to ok. 14-17 lat.
Jest to pies odważny, czujny, zrównoważony. Wykazuje bardzo duży odcinek przywiązania do członków rodziny, rewelacyjnie czuje się przy dzieciach. Bardzo aktywny i towarzyski, testuje się jako pies rodzinny, kiedy jest stosownie prowadzony.
Umaszczenie jest czysto białe z ostro odgraniczonymi, okrągłymi czarnego albo wątrobianobrązowego koloru cętkami. Ukazują się one już u mniej więcej dwutygodniowych szczeniąt, które rodzą się białe. Średnica plam wynosi 20-30 mm. Plamki na głowie, pysku, uszach, nogach, ogonie i skrajnych partiach tułowia powinny być nie wysokie, niż na pozostałych częściach ciała. Nos psów w czarne cętki powinien być czarny, w brązowe łatki za każdym razem czekoladowy. Oczy psów białych w czarne cętki mogą być czarne, niebieskie albo brązowe, a psów cętkowanych brązowo-żółte albo brązowe; mogą występować również niebieskie. Sierść jest krótka, twarda, zbita i zwarta.

Pies

Sunday, April 7th, 2013

Buldogi angielskie to stara rasa wywodząca się z linii buldogów. Buldogi wyodrębniły się z mastifów około 1100 lat temu.

Na początku XVIII wieku w Wielkiej Brytanii, w wyniku krzyżówek powstała ta rasa, niepodobna designem do dawnego buldoga i spełniająca pozostałe zadania. Od połowy XIX wieku sylwetka buldoga angielskiego uległa znacznej skonwertowaniu, upodabniając się do obecnego wzorca. Buldog stał się znacznie wyższy, szerszy, masywniejszy, o dużej głowie, zachowując krótką kufę z odkładającymi się do tyłu uszami w tzw. płatek róży. Z w pewnych sytuacjach zaczęto również odchodzić od fałd skórnych, pozostawiając wyłącznie jedną, za nosem.

Schipperke pies

Sunday, April 7th, 2013

Schipperke – jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Według klasyfikacji FCI nie podlega próbom pracy[2]; na wystawach pod patronatem FCI psy tej rasy sędziowane są osobno w dziale wagowej (3-5 kg i 5-8 kg), po czym ubiegają się o jeden CACIB na płeć. W zgodzie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych[3]. Typ lisowaty.
Psy stylu schipperke istniały od dawna na terenach dzisiejszej Belgii, towarzysząc żeglarzom śródlądowym na ich łodziach. Zanim jednak trafiły na łodzie, były psami stróżującymi w domostwach mieszczan, pomagając im zwalczać gryzonie.
Przed pierwszą wojną światową w Belgii rozkwitała hodowla tej rasy, ustalony wzorzec obejmował psy czarne i bez ogona, o średniej wielkości. Belgowie bardzo wiele tych psów eksportowali na Wyspy Brytyjskie i do Stanów Zjednoczonych. W szczególności Anglicy nie byli wierni hodowli według wzorca przyjętego w Belgii, otrzymując psy np maści kremowej. Po drugiej wojnie światowej nastąpił regres w hodowli na kontynencie europejskim, po obecnie dzień aktywnymi klubami schipperke są wyłącznie kluby w Stanach Zjednoczonych i Anglii.

Shiba inu

Friday, April 5th, 2013

Shiba inu – jedna z ras psów należąca do szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych. Nie podlega próbom pracy.
W zgodzie z klasyfikacją amerykańską, trzeba do grupy psów pracujących.
Umaszczenie: Czerwone, rudoczerwone, możliwe białe znaczenia na podbrzuszu, łapach i okolicach kufy, spotykana jest też maść czarna podpalana.
Szata: okrywowy włos twardy, szorstki i intuicyjny. Podszerstek miękki i gęsty. Kłąb i zad pokryty jest nieco dłuższym włosem – włos na ogonie jest dłuższy niż na reszcie ciała.
Shiba Inu jest najmniejszym z przedstawicieli japońskich szpiców. Jego sylwetka widnieje na tysiącletnich glinianych figurkach i reliefach.
Shiba Inu pochodzi z górzystych terenów Japonii. Słowo “shiba” znaczy “mały”, słowo “inu” oznacza “pies” , czyli shiba inu znaczy “nieznaczny pies”. Jednocześnie jednak słowo “shiba” znaczy “poszycie, listowie, krzewy” i w takiej okoliczności nazwę shiba-inu należy tłumaczyć jako “pies do polowań w zagajnikach”. Środowiskiem shiby były górzyste grunty nad brzegiem Morza Japońskiego, gdzie psy te wykorzystywano do polowań na drobną zwierzynę i ptaki. Używano ich także do polowania na niedźwiedzie i jelenie[trzy]. Zależnie od okolic, w których je hodowano, psy nieco różniły się między sobą. Gdy w latach 1868-1912 przywieziono z Wielkiej Brytanii psy podobne do angielskich seterów i pointerów myślistwo zyskało w Japonii rangę sportu. Zwyczajnym stało się także krzyżowanie shiby z angielskimi przybyszami. W latach 1912-1926 Shiba czystej rasy stała się niezmierną rzadkością, ograniczoną do swych pierwotnych obszarów. W zachowanie czystej rasy shiby zaangażowali się wówczas myśliwi i inne wykształcone osoby. Ratowanie ograniczonej liczby czystych w typie psów rozpoczęło się na serio od 1928 roku, a w 1934 r. ujednolicono ostatecznie wzorzec rasy. W 1937 r. shibę uznano za pomnik przyrody, następnie rasę tę, wciąż hodowaną, ulepszano, żeby stała się taką jaką jest znana dzisiaj.

Lhasa apso opieka

Friday, April 5th, 2013

Lhasa apso – jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji psów tybetańskich. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, trzeba do grupy psów użytkowych. Typ jamikowaty. Nie podlega próbom pracy.
Psy te z Tybetu trafiły na Wyspy dzięki brytyjskiemu pułkownikowi i urzędnikowi Baleyowi, który w 1928 roku przywiózł z sobą do rodzinnych stron kilka egzemplarzy psów tej rasy. Lhasa apso to nazwa nadana już w Anglii. Nazwa wywodzi się od stolicy Tybetu. Był ulubieńcem arystokracji w dawnym Tybecie, psy z hodowli wysyłano w prezencie do Usa.
Pies reprezentacyjny, do towarzystwa. Czujny, nie szczeka niepotrzebnie. W odniesieniu do obcych nieufny, wśród domowników jest miły, przyjazny i wesoły. Odważny, nieustępliwy i ewidentny siebie. Bardzo przywiązany do własnego człowieka. Jest obdarzony bardzo dużą intuicją i bywa wrogo nastawiony do innych zwierząt domowych. Preferuje być z reguły niezależny.
Włos długi (można obcinać do wybranej długości), o umaszczeniu dowolnym. Spotykane są także osobniki o każdej barwie włosa, od białej po czarną, też podpalane, łaciate i pręgowane.
Bujna sierść wymaga systematycznej pielęgnacji, oprócz tego niewymagający. Bardzo dobrze nadaje się do trzymania w mieszkaniu, niemniej jednak ceni sobie też ruch na wolnej przestrzeni.

Cocker spaniel angielski hodowla

Friday, April 5th, 2013

Cocker spaniel angielski został wyhodowany jako pies myśliwski do wypłaszania ptactwa łownego.

Na początek słowo “spaniel” było terminem ogólnym i oznaczało psa myśliwskiego określonego typu. W końcu zaczęto rozróżniać spaniele służące do pracy w wodzie (dowodne) i inne, które pomagały myśliwym na lądzie (lądowe). Spaniele lądowe były w późniejszym czasie podzielone na wystawiające zwierzynę (setery) i springery, które wypłaszały ptaki z zarośli, umożliwiając myśliwym ich ustrzelenie. Te dawne springer spaniele znajduje się przodkami wszystkich aktualnie uznawanych ras spanieli użytkowanych. Zdarzało się, że z jednego miotu szczeniąt pochodziły psy większe – springery, używane do wypłaszania dużych ptaków, i nie wysokie których misją było zmuszanie do lotu drobniejsze ptactwo, tj. słonki[trzy]. Własnie od słonki (ang. woodcock) pochodzi 1-wszy człon nazwy rasy[cztery].

Rasa cocker spaniel brytyjski znana jest od XIX wieku, chociaż jej początki sięgają kilkuset lat uprzednio, u ówczesnych psów w typie spaniela. Ogólnie przyjmuje się, że nazwa “spaniel” pochodzi od starofrancuskiego słowa “espaigneul”, oznaczającego zwierzaka hiszpańskiego co wskazuje na pochodzenie spanieli od psów, hodowanych w Hiszpanii – specjalnie do polowania i aportowania.

Spaniele przybyły do Anglii wraz ze swoimi hiszpańskimi właścicielami, a niektórzy angielscy arystokraci kupili albo otrzymali je jako podarki. Wykorzystywali te psy w osobistych posiadłościach do celów myśliwskich. Wzrost popularności spanieli odzwierciedlają masowe wzmianki w literaturze angielskiej, w tym w dziełach Geoffreya Chaucera z XIV wieku i w sztukach William Shakespeare`a w XVI wieku.

W roku 1893[cztery] Kennel Club w Wielkiej Brytanii uznał cocker spaniele za odrębną rasę (określenie “angielski” dodano do nazwy rasy w późniejszym czasie). W 1902 wydano oddzielny jego wzorzec[4]. Od tego czasu obowiązkowo prowadzone znajduje się osobne linie hodowlane dla springer spanieli i cocker spanieli. Ta rasa znalazła licznych zwolenników także w Ameryce, niemniej jednak już na początku XX wieku zaczęto hodować cocker spaniele w typie amerykańskim. Te psy były trochę nie wysokie od angielskich cockerów, a amerykańscy hodowcy zwracali większą uwagę na walory wystawowe niż użytkowe tych psów. W tym czasie w Ameryce oba typy cocker spanieli konkurowały ze sobą.

Dopiero w 1946 roku American Kennel Club (AKC) uznał oba typy cockerów za odrębne rasy i przyjął dla nich nazwy cocker spaniel angielski i cocker spaniel amerykański. Pod koniec lat 50 XX wieku cocker spaniel brytyjski cieszył się już bardzo dużą popularnością na całym świecie.